Op reis gaan naar…

Om alle niet-erasmussers een beetje jaloers te maken, en bij wijze van herinnering aan de fantastische periode die stilaan ten einde loopt (ik kreeg net een mail voor een uitstap naar het carnaval van Cádiz op 21 februari. Dat gaat niet. Het leven in Granada zal niet stoppen) volgt hier een min of meer chronologisch lijstje van de steden en dorpen die ik bezocht heb.

Córdoba
Ronda
Sevilla
Sierra Nevada
Antequera (parque del torcal)
Málaga
Alpujarras (Capileira, Bubión, Pampaneira, Trevélez)
Alpujarras (Capileira, Pampaneira)
Lisboa
Sevilla
Córdoba
Málaga
Gibraltar

Kerstvakantie
Amsterdam
Brugge
Brussel
Parijs
Keulen
Berlijn
Praag
Wenen
Venetië
Rome

En natuurlijk elk hoekje van Granada, of toch heel veel hoekjes.

Op reis gaan is…

… op de grond slapen in de luchthavens van Málaga en Rome, in een opvangtehuis voor daklozen en in het station van Keulen.

… door de Polizei gewekt worden in het station van Keulen en alsnog op zoek moeten gaan naar een hotel.

… het Colosseum en het forum romanum niet kunnen bezoeken omdat niemand nog geld heeft.

… niet kunnen eten bij gebrek aan geld.

… op oudejaarsavond deel uitmaken van de enorme massa die de hele nacht drinkend en feestend door de steegjes van Venetië dwaalt zonder richting of doel.

… Hundertwasserhaus

… plots een Mexicaans getint Spaans beginnen praten waarbij elk voorwerp aangeduid wordt met ‘esa madre’.

… wanneer iets goed is, is het erg padre of chingón.

… wanneer iemand slecht is, is hij een pinche pendejo.

… om de 5 woorden ‘no mames’ mompelen.

… het woord ‘paro’ moeten uitleggen (wanneer je geen werk hebt en daarvoor geld krijgt), gevolgd door een zeer onbegrijpende blik.

… een ticket niet langer ‘billete’ noemen, maar ‘boleto’

… steevast ‘jeloco’ genoemd worden omdat een doffe ‘e’ een onoverkomelijke hindernis is.

… twee dagen vastzitten in Keulen terwijl je daar niet eens wou zijn.

… 5 stoptreinen en 10 uur onderweg zijn van Keulen naar Berlijn om maar 13 euro in plaats van 100 euro te moeten betalen.

… in elke stad minstens 1 eurolineskantoor weten zijn.

… vreemde dingen zien.

… speciale dingen zien.

… door je eigen land passeren en toch koppig Spaans en Engels blijven praten.

… loketbedienden vervolgens in het Nederlands horen zeggen tegen hun collega dat ‘de jongens van Spanje komen en veel willen zien’, en of hij die buitenlanders niet wil helpen want ik heb er echt geen zin in.

… Kerstavond in een kebab in de rand van Parijs, Kerstmis op de bus.

… tussen het San Marcoplein, het Piazza Navona, de Grote Markt van Brussel, de Plaza Mayor van Madrid en het Oude Stadsplein van Praag plots op een onbeduidend pleintje in De Pinte belanden.

… op een hoek van het dak van het parlementsgebouw van Wenen plots een huis zien staan.

… voorbijkomen, miljoenen mensen zien die bezig zijn hun dagelijks leven te leven en weer verder gaan

… verschillende waters zien golven

… midden in de nacht kaarten met een twaalfjarig Russisch meisje dat nauwelijk Engels spreekt op een nachttrein ergens in Oostenrijk.

… een sigarettenpeuk zien en je afvragen wie die in zijn mond gehad heeft, wat die persoon op dat moment dacht, waar hij nu is en waar hij over 35 jaar en 7 maanden zal zijn.

… het Atomium voor de eerste keer beklimmen, Brugge voor de eerste keer bezoeken.

… Brugse Zot

… besluiten toch maar geen sm, bejaardenporno of incestporno te kopen in Amsterdam.

… geen musea bezoeken omdat dat geld kost.

… spijt hebben dat je Bill Viola in Praag, Monet in Parijs en Picasso in Madrid gemist hebt.

… onvoorstelbaar veel dingen gezien hebben en je ondertussen nog geamuseerd hebben ook.

… thuiskomen in de meest exotische stad van allemaal en opnieuw verstomd staan bij de eerste blik op het Alhambra.

Granada

Een hele tijd geleden was Granada voor mij gewoon een stipje op de kaart, ergens in het zuiden van Spanje…
Een tweetal maand geleden werd het een plek waarheen mijn gedachten wel eens durfden afdwalen. En na de vele weken met frustraties over de beperkingen van msn en een stem die af en toe uit mijn computer weerklonk, zou ik een tweetal weken geleden zelf Granada gaan ontdekken. Ik mocht iemand een bezoekje brengen, iemand met de vreselijke timing om op Erasmus te vertrekken nu we elkaar net hadden leren kennen. Met bonzend hart en toch wel lichtjes trillende handen plukte ik mijn reistas van de bagageband en ging Jelle zoeken. Na twee maand toch een beetje spannend!
Granada heette me welkom met een aangenaam temperatuurtje, een bende betogende communisten/fascisten/weetikveelwat (ze waren niet zo duidelijk in hun boodschap) en Jelle nam me meteen mee naar een cena bij zijn erasmusvrienden: een erg gezellig en typisch erasmusavondje, samen koken en na het eten binnenvallen op het feestje van iemand die je niet kent. Tegelijk ook een beetje cultuur ervaren: die heerlijke Spaanse uren! Ik besefte ook al snel dat mijn Spaans maar belabberd is, maar dat ik hou van dat gezellige Spaanse gebabbel!

‘Wat heb je daar een hele week gedaan?’ hebben mij al velen gevraagd. ‘Een beetje door Granada gedwaald…’ zeg ik meestal. En een dagje Cordoba natuurlijk, met de prachtige Mezquita en de kerk die de katholieke veroveraars daar perse middenin moesten planten, maar die wel voor een heel speciaal effect zorgt.
De avond na Cordoba volgde nog een cena, deze keer eentje van María, Jelle’s huisbazin. Jelle’s kot is trouwens übergezellig! Echt een heel mooi appartementje! Ik ben gewoonweg verliefd geworden op het dakterras, compleet met schommelstoel! María is een overlieve spraakwaterval en beetje mama voor haar twee slordige erasmusstudentjes. Daarbovenop is ze ook een kooktalent, voor de cena had ze typisch Spaans eten gemaakt, heel lekker!

Als er 1 ding is dat Jelle mij heeft laten zien, is het wel dat Granada een prachtige stad is. De gezellige kleine straatjes van het Albaicin (klik! Foto), de witte zigeunerhuisjes tegen de heuvel op (klik! Foto), de besneeuwde Sierra Nevada in de verte (klik! Foto), de statige witte kathedraal (klik! Foto) en natuurlijk het Alhambra (klik! Foto) met het onverwoestbare Alcazaba, de palacios met hun intrigerende Moorse stijl en de wondermooie tuinen van het Generalife (klikklikklik!)
Onder begeleidend commentaar van Jelle: ‘Basta las fotos!’.
Krulletjes lachen niet zo graag op commando…

De stad beschrijven is moeilijk, de charme van Granada zit in zoveel kleine dingetjes, in
het oversteken door rood licht, de fonteinen overal, de esthetische bouwvakkers, in rijstpap maken met gewone rijst en pannenkoeken bakken (ik blijf echt een massa’s betere pannekoekenbakster dan Jelle, wat hij ook durft te beweren!), in de mandarijntjesbomen (werkelijk de meest fascinerende bomen die er bestaan), in het 2 uur op de bus zitten naar de dichtstbijzijnde stad, in de sharoni en chirimoyas, in het palmbomen-24°-zomergevoel, in de zalige momenten in de schommelstoel op het dakterras met de warme zonstralen op onze gezichten, in in het donker verdwalen in de heuvels en bijna aangevallen worden door zwervershonden (geen paniek, zo leek het maar in mijn door angst lichtjes op hol geslagen gedachten), in ’s avonds door de straten dwalen en door een onbekende Spanjaard nageroepen worden ‘Qué bonita es el amor!’, in Amélie Poulain en Neveneffecten,…
Jaja, neveneffecten heeft zo’n weekje Granada wel: een klein traantje op de luchthaven…

Mijn twee favoriete stukjes Granada zijn de baños arabes en de tapas. Ik weet dat Jelle er al eerder over geschreven heeft, maar de baños arabes, Arabisch baden, zijn zelfs meer dan twee vermeldingen waard. (Mogelijk zijn ze nóg beter dan het Gellert volgens Jelle, mogelijk… maar dat wil al iets zeggen!) Na je om te kleden loop je door doeken en een klapdeur en kom je terecht in een andere wereld: heel zacht licht, laag grotachtig plafond, Arabisch versierde muren, overal kleine fonteintjes met klaterend water en Arabische, lichtjes mysterieus aandoende muziek. Je kan afwisselen tussen het koude, lauwe en warme bad en het stoombad met af en toe een theepauzetje, jawel, met die heerlijk zoete muntthee. Nu hebben jullie ongeveer een idee van de baños arabes, maar weet dat mijn woorden de werkelijkheid geweld aandoen. De baños arabes zijn een beetje magie.
En blijkbaar is het in Granada, en alleen in Granada, de gewoonte dat je op café bij een pint (en zoals ik ondervond ook bij cola en wijn) tapas krijgt, dat kan vanalles zijn: van een bordje chips, over een gehaktballetje en stukje tortilla tot een bordje patatjes met stukjes worst… Mijn liefde voor de tapas is ontstaan op ons avondje tapastocht: een paar cafés afgaan en je hebt gegeten (alleen heb je tegen dat je genoeg gegeten hebt ook redelijk wat drank binnen).

Iemand vertelde mij dat Granada, ‘zijn’ stad, in 2 woorden tapas en Alhambra is. Ik zou er 1000 meer kunnen verzinnen maar omdat dat nogal lang zou uitvallen hou ik het bij deze 2, tapas en Alhambra. En nog een zinnetje, als ik mag? Qué bonita es el amor!
Granada, vroeger een stipje op de kaart, nu toch een klein plekje in mijn hart…

Saskia Lemeire

Een tram!

Een tram in Mechelen

Okee, er zijn misschien wel artikels die meer informatie geven over die tram, maar in dit artikel wordt Mechelen voorgesteld als de enige echte hemel op aarde, en dat is leuk.

Enkele woorden, ik weet niet waarvandaan of waarheen

3 maand

Eén grote wereld

Van kilometers en jaren

Van lichtjaren en eeuwen

Onmogelijk te doorkruisen

Vastgepind

Op duizend plaatsen

Gevangen

In kilometers en jaren

In lichtjaren en eeuwen

-

Dagen

Waar je niet aan kan ontsnappen

Gedwee volgend

Slaafs doend

Minuten

Staan kijken

Naar de wereldreizen van een steen

Jaloers op de vluchtigheid van gedachten

-

Leven

In kilometers en jaren

Denken

In lichtjaren en eeuwen

Bestaan

Hier en nu

Jelle gaat een weekendje naar het buitenland, gaat zich daar amuseren, zal wanneer hij terugkomt wel zeggen naar waar hij geweest is, misschien enkele zinnetjes typen op deze blog en dan uitkijken naar donderdag.

Toen ik daarnet met de bus terugkwam van de les, kon ik af en toe boven de daken van de huizen de Sierra Nevada zien, die helemaal bedekt was met sneeuw.

Familiebezoek

De voorbije drie dagen had ik bezoek van mijn neefje Tuur en zijn ouders. Wat we gisteren en eergisteren hebben bezocht, verzint u maar zelf. Wat we vandaag gedaan hebben, zal ik in grote lijnen neerschrijven.

Voormiddag: Parque del Torcal

Hoog in de bergen, een groot natuurpark met smalle wandelweggetjes tussen wonderlijke rotsformaties waar door erosie horizontale lijnen in zijn uitgesneden. Sommige rotsen bestaan zelfs gewoon uit een stapel gigantische schijven. Er kwam een wolk voorbijdrijven. In de verte zagen we nog net doorheen de mist, op de top van een grote rots, het silhouet van een bergbok. Of toch in elk geval een mannelijke berggeit. Een onbeweeglijke inktzwarte schaduw, omgeven door een dikke wolkensliert, de horens hoog in de lucht, in de verte op een top, helemaal zoals in een tekenfilm. Voor één keer hoef ik dit beeld niet eens te romantiseren. Even later zaten we zelf in de wolk en konden we geen twintig meter ver meer zien. Alles was egaal wit.

Het werd pas helemaal schitterend toen twee bokken, op een scherpe rots, vlakbij diezelfde hoge top, met elkaar de strijd aangingen, omringd door een groep vrouwtjes. Wij keken van beneden toe, vanop een grote afstand. Ze gingen allebei op hun achterpoten staan en wierpen hun horens tegen elkaar. Een onvoorstelbaar luide klap weergalmde door het muisstille park telkens als ze elkaar raakten. Minutenlang ging dat door, tot één van beide dieren naar beneden rolde. Meters lager kwam het tot stilstand, het klom weer naar boven, en het gevecht ging verder. Nog enkele minuten later belandden de kemphanen net achter de top en hoorden we alleen nog de doffe klappen. Ook dit beeld is absoluut niet geromantiseerd, noch gehyperboliseert.

Namiddag: Picassomuseum Málaga

Zeer veel werken van de Malagese schilder, zeer veel mooie werken, twee werken die ik ronduit schitterend vond (‘mujer tendida en la playa’ en ‘mujer en un sillón’, in blauw en groen). Beide werken behoren tot een serie, maar ik heb het wel degelijk over de schilderijen die in Málaga hangen.

Derde lesweek

Ik zou uw aller culturele honger probleemloos kunnen stillen met een uiteenzetting over de fantastische moskee van Córdoba of over de relatief onbekende kerk in het klooster van cartuja, vlak naast mijn faculteit, historische speeltuin tussen twee lessen door. Ik zou kunnen zeggen dat die barokkerk het bijzonderste religieuze gebouw is dat ik ooit gezien heb. Ik zou tot kwijlens toe kunnen praten over het natuurschoon van Ronda. Ik verkies u echter te vervelen met een extra portie nutteloze informatie over mijn lessen, en in het bijzonder over ‘sintaxis funcional del español’. Over de bokalen.

We hebben voor dat vak ondertussen vijf artikels moeten lezen, allemaal geschreven door Spaanse taalkundigen. Dat gegeven is reeds een goede reden tot bezorgdheid. Zijn alle toonaangevende functionele syntactici dan Spanjaarden? Ik zal u het antwoord schuldig moeten blijven, aangezien ik nog steeds niets weet over de geschiedenis van de functionele taalkunde, maar u hebt zich in elk geval toch enkele tienden van een seconde bezorgd gemaakt. Wacht! Er is meer! Ik heb zonet een artikel moeten lezen van professor Moya Corral, de saaie prof van sociolingüística die vroeg op de ochtend eveneens functionele syntaxis geeft en naar wiens les zowat alle studenten gevlucht zijn uit vrees voor de bokalen. ‘s Mans woorden blijven me halsstarrig achtervolgen. Gelukkig komen er uit zijn pen interessantere zinnen dan uit zijn mond. Vervolgens moest ik een artikel lezen van professor bokalen. Zij reageerde in een onsamenhangend artikel, met een gekke schrijfstijl die haar volledig karakteriseert, op het artikel van professor Moya Corral. Beide artikels werden gepubliceerd in 1999 na een of andere taalkundeconferentie in Granada. Die stad moet dus wel heel belangrijk zijn voor de functionele grammatica, niet? Ook daar kan ik geen antwoord op geven. Maar u heeft het zich in elk geval even afgevraagd. Al die Spaanse, al dan niet Granadese, artikels zijn gebaseerd op de theorie van Hjelmslev, een structuralist die twee eeuwen geleden geboren werd.

We kunnen dus samenvatten dat ik mij nog steeds niet kan ontdoen van de indruk dat ik te maken heb met een afgezonderd groepje overlevende structuralisten die volledig afgesneden zijn van de buitenwereld en hun leven wijden aan een veeleer marginale discipline van de huidige taalkunde (nogmaals, dat zijn mijn persoonlijk en ongegronde indrukken, ik weet nog steeds niet wat functionele syntaxis is) en dat ik daar nog steeds mateloos door gefascineerd ben. U zal in elk geval moeten toegeven dat het heel vreemd is dat ik enkel artikels van Spaanse taalkundigen moet lezen, en in het bijzonder van Granadese professoren. Bovendien ben ik niet overtuigd van hun kennis van het Engels, toch de voertaal in de internationale taalkunde. Verstaan zij überhaupt artikels van internationale taalkundigen? Weten zij eigenlijk al dat de eerste wereldoorlog afgelopen is? Die redenering werkt ook in de andere richting: kennen echt álle buitenlandse taalkundigen voldoende academisch Spaans om die Spaanse artikels te verstaan? Ik herinner me bijvoorbeeld dat onze eigenste professor Geeraerts zijn artikels steevast in het Engels schrijft, om toch door iedereen begrepen te worden. Als ik me nog zou herinneren hoe een citatiedatabank werkt, zou ik nu zonder enig probleem kunnen nagaan of die Spaanse artikels wel degelijk gelezen worden in het buitenland. Andersom kan ik wel met zekerheid zeggen dat de Spanjaarden behalve Hjelmslev (wiens naam door de bokalen trouwens steevast als ‘Jelle’ wordt uitgesproken, verwarde blikken van mezelf gegarandeerd) nauwelijks buitenlandse autoriteiten citeren.

Zo, nu weet u waar ik me mee bezighoud als er geen moskeeën van Córdoba, buitengewone barokkerken op cartujaheuvels of natuurschonen van Ronda in de buurt zijn. Ik groet u beleefd en met overgave.

Jelle

Desayuno: tostada de tomate con aceite de oliva

Mediodía: tostada de tomate con aceite de oliva

Cena: otra cosa