Derde lesweek

Ik zou uw aller culturele honger probleemloos kunnen stillen met een uiteenzetting over de fantastische moskee van Córdoba of over de relatief onbekende kerk in het klooster van cartuja, vlak naast mijn faculteit, historische speeltuin tussen twee lessen door. Ik zou kunnen zeggen dat die barokkerk het bijzonderste religieuze gebouw is dat ik ooit gezien heb. Ik zou tot kwijlens toe kunnen praten over het natuurschoon van Ronda. Ik verkies u echter te vervelen met een extra portie nutteloze informatie over mijn lessen, en in het bijzonder over ‘sintaxis funcional del español’. Over de bokalen.

We hebben voor dat vak ondertussen vijf artikels moeten lezen, allemaal geschreven door Spaanse taalkundigen. Dat gegeven is reeds een goede reden tot bezorgdheid. Zijn alle toonaangevende functionele syntactici dan Spanjaarden? Ik zal u het antwoord schuldig moeten blijven, aangezien ik nog steeds niets weet over de geschiedenis van de functionele taalkunde, maar u hebt zich in elk geval toch enkele tienden van een seconde bezorgd gemaakt. Wacht! Er is meer! Ik heb zonet een artikel moeten lezen van professor Moya Corral, de saaie prof van sociolingüística die vroeg op de ochtend eveneens functionele syntaxis geeft en naar wiens les zowat alle studenten gevlucht zijn uit vrees voor de bokalen. ‘s Mans woorden blijven me halsstarrig achtervolgen. Gelukkig komen er uit zijn pen interessantere zinnen dan uit zijn mond. Vervolgens moest ik een artikel lezen van professor bokalen. Zij reageerde in een onsamenhangend artikel, met een gekke schrijfstijl die haar volledig karakteriseert, op het artikel van professor Moya Corral. Beide artikels werden gepubliceerd in 1999 na een of andere taalkundeconferentie in Granada. Die stad moet dus wel heel belangrijk zijn voor de functionele grammatica, niet? Ook daar kan ik geen antwoord op geven. Maar u heeft het zich in elk geval even afgevraagd. Al die Spaanse, al dan niet Granadese, artikels zijn gebaseerd op de theorie van Hjelmslev, een structuralist die twee eeuwen geleden geboren werd.

We kunnen dus samenvatten dat ik mij nog steeds niet kan ontdoen van de indruk dat ik te maken heb met een afgezonderd groepje overlevende structuralisten die volledig afgesneden zijn van de buitenwereld en hun leven wijden aan een veeleer marginale discipline van de huidige taalkunde (nogmaals, dat zijn mijn persoonlijk en ongegronde indrukken, ik weet nog steeds niet wat functionele syntaxis is) en dat ik daar nog steeds mateloos door gefascineerd ben. U zal in elk geval moeten toegeven dat het heel vreemd is dat ik enkel artikels van Spaanse taalkundigen moet lezen, en in het bijzonder van Granadese professoren. Bovendien ben ik niet overtuigd van hun kennis van het Engels, toch de voertaal in de internationale taalkunde. Verstaan zij überhaupt artikels van internationale taalkundigen? Weten zij eigenlijk al dat de eerste wereldoorlog afgelopen is? Die redenering werkt ook in de andere richting: kennen echt álle buitenlandse taalkundigen voldoende academisch Spaans om die Spaanse artikels te verstaan? Ik herinner me bijvoorbeeld dat onze eigenste professor Geeraerts zijn artikels steevast in het Engels schrijft, om toch door iedereen begrepen te worden. Als ik me nog zou herinneren hoe een citatiedatabank werkt, zou ik nu zonder enig probleem kunnen nagaan of die Spaanse artikels wel degelijk gelezen worden in het buitenland. Andersom kan ik wel met zekerheid zeggen dat de Spanjaarden behalve Hjelmslev (wiens naam door de bokalen trouwens steevast als ‘Jelle’ wordt uitgesproken, verwarde blikken van mezelf gegarandeerd) nauwelijks buitenlandse autoriteiten citeren.

Zo, nu weet u waar ik me mee bezighoud als er geen moskeeën van Córdoba, buitengewone barokkerken op cartujaheuvels of natuurschonen van Ronda in de buurt zijn. Ik groet u beleefd en met overgave.

Jelle