Granada

Een hele tijd geleden was Granada voor mij gewoon een stipje op de kaart, ergens in het zuiden van Spanje…
Een tweetal maand geleden werd het een plek waarheen mijn gedachten wel eens durfden afdwalen. En na de vele weken met frustraties over de beperkingen van msn en een stem die af en toe uit mijn computer weerklonk, zou ik een tweetal weken geleden zelf Granada gaan ontdekken. Ik mocht iemand een bezoekje brengen, iemand met de vreselijke timing om op Erasmus te vertrekken nu we elkaar net hadden leren kennen. Met bonzend hart en toch wel lichtjes trillende handen plukte ik mijn reistas van de bagageband en ging Jelle zoeken. Na twee maand toch een beetje spannend!
Granada heette me welkom met een aangenaam temperatuurtje, een bende betogende communisten/fascisten/weetikveelwat (ze waren niet zo duidelijk in hun boodschap) en Jelle nam me meteen mee naar een cena bij zijn erasmusvrienden: een erg gezellig en typisch erasmusavondje, samen koken en na het eten binnenvallen op het feestje van iemand die je niet kent. Tegelijk ook een beetje cultuur ervaren: die heerlijke Spaanse uren! Ik besefte ook al snel dat mijn Spaans maar belabberd is, maar dat ik hou van dat gezellige Spaanse gebabbel!

‘Wat heb je daar een hele week gedaan?’ hebben mij al velen gevraagd. ‘Een beetje door Granada gedwaald…’ zeg ik meestal. En een dagje Cordoba natuurlijk, met de prachtige Mezquita en de kerk die de katholieke veroveraars daar perse middenin moesten planten, maar die wel voor een heel speciaal effect zorgt.
De avond na Cordoba volgde nog een cena, deze keer eentje van María, Jelle’s huisbazin. Jelle’s kot is trouwens übergezellig! Echt een heel mooi appartementje! Ik ben gewoonweg verliefd geworden op het dakterras, compleet met schommelstoel! María is een overlieve spraakwaterval en beetje mama voor haar twee slordige erasmusstudentjes. Daarbovenop is ze ook een kooktalent, voor de cena had ze typisch Spaans eten gemaakt, heel lekker!

Als er 1 ding is dat Jelle mij heeft laten zien, is het wel dat Granada een prachtige stad is. De gezellige kleine straatjes van het Albaicin (klik! Foto), de witte zigeunerhuisjes tegen de heuvel op (klik! Foto), de besneeuwde Sierra Nevada in de verte (klik! Foto), de statige witte kathedraal (klik! Foto) en natuurlijk het Alhambra (klik! Foto) met het onverwoestbare Alcazaba, de palacios met hun intrigerende Moorse stijl en de wondermooie tuinen van het Generalife (klikklikklik!)
Onder begeleidend commentaar van Jelle: ‘Basta las fotos!’.
Krulletjes lachen niet zo graag op commando…

De stad beschrijven is moeilijk, de charme van Granada zit in zoveel kleine dingetjes, in
het oversteken door rood licht, de fonteinen overal, de esthetische bouwvakkers, in rijstpap maken met gewone rijst en pannenkoeken bakken (ik blijf echt een massa’s betere pannekoekenbakster dan Jelle, wat hij ook durft te beweren!), in de mandarijntjesbomen (werkelijk de meest fascinerende bomen die er bestaan), in het 2 uur op de bus zitten naar de dichtstbijzijnde stad, in de sharoni en chirimoyas, in het palmbomen-24°-zomergevoel, in de zalige momenten in de schommelstoel op het dakterras met de warme zonstralen op onze gezichten, in in het donker verdwalen in de heuvels en bijna aangevallen worden door zwervershonden (geen paniek, zo leek het maar in mijn door angst lichtjes op hol geslagen gedachten), in ’s avonds door de straten dwalen en door een onbekende Spanjaard nageroepen worden ‘Qué bonita es el amor!’, in Amélie Poulain en Neveneffecten,…
Jaja, neveneffecten heeft zo’n weekje Granada wel: een klein traantje op de luchthaven…

Mijn twee favoriete stukjes Granada zijn de baños arabes en de tapas. Ik weet dat Jelle er al eerder over geschreven heeft, maar de baños arabes, Arabisch baden, zijn zelfs meer dan twee vermeldingen waard. (Mogelijk zijn ze nóg beter dan het Gellert volgens Jelle, mogelijk… maar dat wil al iets zeggen!) Na je om te kleden loop je door doeken en een klapdeur en kom je terecht in een andere wereld: heel zacht licht, laag grotachtig plafond, Arabisch versierde muren, overal kleine fonteintjes met klaterend water en Arabische, lichtjes mysterieus aandoende muziek. Je kan afwisselen tussen het koude, lauwe en warme bad en het stoombad met af en toe een theepauzetje, jawel, met die heerlijk zoete muntthee. Nu hebben jullie ongeveer een idee van de baños arabes, maar weet dat mijn woorden de werkelijkheid geweld aandoen. De baños arabes zijn een beetje magie.
En blijkbaar is het in Granada, en alleen in Granada, de gewoonte dat je op café bij een pint (en zoals ik ondervond ook bij cola en wijn) tapas krijgt, dat kan vanalles zijn: van een bordje chips, over een gehaktballetje en stukje tortilla tot een bordje patatjes met stukjes worst… Mijn liefde voor de tapas is ontstaan op ons avondje tapastocht: een paar cafés afgaan en je hebt gegeten (alleen heb je tegen dat je genoeg gegeten hebt ook redelijk wat drank binnen).

Iemand vertelde mij dat Granada, ‘zijn’ stad, in 2 woorden tapas en Alhambra is. Ik zou er 1000 meer kunnen verzinnen maar omdat dat nogal lang zou uitvallen hou ik het bij deze 2, tapas en Alhambra. En nog een zinnetje, als ik mag? Qué bonita es el amor!
Granada, vroeger een stipje op de kaart, nu toch een klein plekje in mijn hart…

Saskia Lemeire